Ons illusionaire bestaan; nemen we deze werkelijkheid wellicht iets te serieus?

Wat me de laatste tijd opeens opvalt, niet alleen bij anderen maar ook bij mezelf, is hoe serieus we het leven nemen. Dingen serieus nemen kan een goede eigenschap zijn, waarmee je laat zien dat je niet laconiek of onverschillig door het leven gaat. Maar als je alles te serieus neemt, leidt dat tot onnodig veel stress en ga je je zorgen maken om dingen die de moeite niet waard zijn. Als je weet waarom we geneigd zijn om het leven zo serieus te nemen, en leert hoe je wat meer humor en luchtigheid aan je leven kunt toevoegen, kun je stoppen met te serieus te zijn en meer van het leven gaan genieten.

De Maya's* keken er zo naar: Volgens hen was deze wereld er een van illusie.

Een 'Cursus in Wonderen' behandelt dit onderwerp - illusie - ook als een belangrijk thema. Een terugkerende uitspraak die je veelvuldig in dit boek tegenkomt is: "In de illusie kan het nooit echt gebeuren." De tekst van dit boek beschrijft een systeem van onbewuste gedachten, afweermechanismen en onderbewuste doelen. Het biedt een manier om uit angst en strijd te komen door het oefenen van vergeving en het inzien van de illusoire aard van zonde en schuld. Zij stellen dat alles wat aan vergankelijkheid onderhevig is, eigenlijk niet echt bestaat. Alleen onze eeuwige onsterfelijke deel doet er eigenlijk toe. Het Aardse zien ze als een leerschool om ervaringen op te doen en erachter te komen wie of wat je eigenlijk bent.

Hoe serieus sta jij in het leven?

Neem je voldoende tijd om te spelen, te lachen en te dansen?

Laat het ons gerust weten.